Kamień księżycowy to jednoskośna odmiana skalenia potasowego, zwana ortoklazem. Minerał ten, wydobywany w kopalniach w Szwajcarii, Birmie i na Cejlonie, ma płaszczyzny łupliwości nadające mu srebrzystą, niebieskawo-białą poświatę w formie pasemka – zjawisko podobne jak w kocim oku – przesuwającego się po powierzchni kamienia przy jego poruszeniu.

Odbicie księżyca
Kamień Księżycowy U Pliniusza znajdujemy wzmiankę o kamieniach, które nazywa astrios, astroites i ceraunia – najprawdopodobniej chodzi tu o dzisiejszy kamień księżycowy. Pierwsze dwa opisuje jako przeźroczyste, podobne do kryształu górskiego, lecz z jaskrawą białą plamą, która przesuwa się przy poruszeniach kamienia. Starożytni uważali tę plamę za odbicie Księżyca – Pliniusz opisuje astrios i astroites jako „gwiazdę błyszczącą światłem pełnego Księżyca” - i sądzono, że ubywa jej i przybywa w zależności od faz Księżyca.

Kamień Księżycowy Jak podaje Pliniusz, nazwy astrios i astroites pochodzą stąd, że kamienie te, wystawione na światło gwiazd, gromadzą i odbijają ich blask. Mówi on: „Najlepszy ma się w Karmanii rodzić [...] gorszy ma się zwać >>ceraunia<< ( kamień piorunowy ). Wewnątrz ma schodzącą się gwiazdę. [...] Sam jest kryształowy, koloru błękitnego”. Podaje też, że istnieją „gorszę' kamienie, w których gwiazda taka powstaje, „gdy się je namoczy kilka dni w saletrze i wodzie, ale po tyluż miesiącach staje się kamień mdły”.

Kamień Księżycowy Selenity
Camillus Leonardus nazywa te kamienie selenitami. Zawierają w sobie, powiada, postać Księżyca lub gwiazdy za chmurami, a kolor okazów z Persji blednie lub się wzmaga wraz z fazami Księżyca. Dalej zaś stwierdza: „Włożywszy taki kamień do ust, które pierwej trzeba opłukać wodą, a pomyślawszy o sprawach, które nie wiadomo, czy się ich podjąć, czy zostawić, spodziewać się możemy, że to, co zrobić trzeba, tak zapadnie w pamięć, iż zapomnieć tego niepodobna, rzeczy zaś niepotrzebne szybko z głowy wywietrzeją”. Obecnie selenitem nazywa się jedną z odmian Gipsu.

Niebieski Księżyc
Na kontynencie azjatyckim uważa się, że niebieska, blado połyskująca barwa kamienia księżycowego przypomina światło Księżyca. Pływy oceanu wyrzucają na brzeg najlepsze okazy niebieskich kamieni księżycowych w momencie, gdy Słońce i Księżyc są w związku szczególnie harmonijnym, występującym raz na dwadzieścia jeden lat ( trzy siedmioletnie cykle Księżyca ). Stąd wzięło się angielskie określenie bardzo dawnych czasów - „once on the Blue Moon” ( co w dosłownym tłumaczeniu znaczy – kiedyś na niebieskim Księżycu).